آهوی قلب مرا هم سوی کویت می کشد

تو رئوف و ضامنی ، من بندی صد معصیت

از برای "حر" شدن دل آرزویت می کشد

این دل نا لایقم چون کودکی در پیش باب

ذره عشق حقیرش را به رویت می کشد

جان خمار باده عشق است، آقاجان ببین!

انتظار باده ای از آن سبویت می کشد

در جهانی که پر از بوی ریا و زشتی است

حسرت تکرار استشمام بویت می کشد

میلاد امام رئوف، ضامن ثامن بر تمام عاشقان حضرتش مبارک

شما هم دعا کنید که من به آخرین آرزوهایم برسم.

آرزویی که شاید در شب میلاد ارباب و دربین الحرمین برآورده گردد.

لبیک اللهم لبیک

از شوق رضا دلم تپیدن دارد

نقاره این حرم شنیدن دارد

گر قیمت آن بود تمام هستی

یک بار زیارتش، خریدن دارد

با صفا، داغ داغ می خواهد

دلبری شوخ و شنگ و قشنگ

دلخوش و سر دماغ می خواهد

نه زیادی ظریف ،چون باربی

و نه یک قلچماق می خواهد

موی هایش بلند و چین در چین

رنگ بال کلاغ می خواهد

مردمکها سیاه چون دل شب

چشمها چون چراغ می خواهد

لُپ گلی، غب غبو، دهن غنچه

لب به رنگ سماق می خواهد

بینی او کشیده و باریک

خنده رو، با وفاق می خواهد

سر و سینه درشت و خوش اندام

قد چو تک سرو باغ می خواهد

الغرض خواهش دلم این بود

گر تو داری سراغ، می خواهد

صد بار به صد زبان صدایت کرده

از لرزش و لحن گفته هایت پیداست

احساس دلم به تو سرایت کرده

هر جا که روکنم ز تو عضوی فتاده است

پرسی که از چه بر رگ توبوسه می زنم؟

آخر برای بوسه من جا نمانده است

يكي گفته دوبچه نيست كافي
تو در پاسخ چه گويي با قوافي؟

منم با وجود اینکه جزء دوستاش نبودم بدم نیومد یه جواب براش پیدا کنم:

یکی گفته دو بچه نیست کافی

جوابش را دهم من با قوافی:

عزیز من درسته بچه خوبه

سخنهای شما هم مثل تافی

خودت دو بچّه داری و به ما ها

دهی فرمان خوبی یه  اضافی؟

اگه خوبه خودت با کار عالی

بیاور ۳۰، ۴۰، یا قدر کافی

ولیکن گوش کن پند من زار

بگویم مختصر یا تلگرافی

کمی اندیشه کن از قبل گفتار

بنه بر گفته های خویش صافی

سخنهایت شود تیتراژ دشمن

اگر در آن بود فکر خرافی

 فراوانی یه امت هست نیکو

در این خوبی نباشد اختلافی

جهاد روز و شب! در این طریقت

سزاواره به حق ربّ شافی

ولیکن امت اسلام باید

بُوَد عاری ز هر گونه خلافی

 یکی چون بوعلی یا همچو سلمان

بود بهتر ز صد مرد لحافی