این پست رو واسه اونی مینوسم که رفاقتو فراموش کرده!

به امید اینکه مرام و صمیمیت پشتوانه دوستی هامون(تون) باشه!

از دوست توقع است آباد کند

با صوت خوشش دل مرا شاد کند

من بد شده ام؟ قبول! اما ای کاش

با فحش خودش دمی مرایاد کند

مرا عشقیست در دنیای فانی

سر و وجان را کنم قربانش آنی

علامتهای عشقم بی شمارست

یکی از آنهمه این جان زارست

صداقت را کلامش چشمه باشد

دلم بهر نگاهش تشنه باشد

وجودش نرگسستان سرایم

حسن باشد زسر تا پا برایم

من اکنون حیف در هجرش اسیرم

سزد گر درفراقش من بمیرم

همه می ها به پیشش رنگ بازد

یکی از بوسه هایش مست سازد

یکی حاجت مرا برحضرت دوست

نباشد غیر مردن در بر او

نوشتم من زمانها را مرتب

گذشته می شود دیروز و دیشب

می دونم آتیه یعنی که فردا

ببینم حال ساده می شود لب؟؟

منم براش نوشتم:

گذشته حال بود و گشت ماضی

در آینده بود امید بازی

شروع حال استمراریه لب

شدی از درس حال تو حال راضی؟؟

ای تک گل زیبای میان چمن من

نازکتر از گل اگر از من تو شنیدی

لعنت به من و حرف من و بر دهن من

کاش با من روح تو همساز بود

شرشر احساس تو همراز بود

کاش مي شد جاي لبهاي خموش

اين جهان سرشار از آواز بود

که پدر رفت به دیدار خدا

چه کسی باور داشت

که زنی خسته! غمین!

بتواند چون مرد

پسرانش را مرد

دخترانش را شاد

و گلیمش را از آب کشاند بیرون؟

مادر خوب و عزیزم امروز

روز مرد بر تو مبارک باشد!

:با همه دريا دلي دلتنگ لبهاي توام

تشنه کام باده اي همرنگ لبهاي توام

اي دريغا گوش جان خالي ز آواز توشد

من خمار و منگ آن آهنگ لبهاي توام